A- A A+

Wij onderschrijven de gedragscode van de Health On the Net Foundation

 

Een beenmurgpunctie is geen behandeling. Het is een veelgebruikt diagnostisch middel. Met een beenmergpunctie is met zekerheid vast te stellen of iemand aan een MPN lijdt, welke MPN dat is en hoe ver de ziekte is voortgeschreden

Wanneer wordt een beenmergpunctie uitgevoerd?
Bij een bloedcontrole komen soms afwijkende bloedwaarden aan het licht. Uw arts kan dan besluiten tot een beenmergpunctie of een beenmergbiopt. Het beenmerg is namelijk de plaats waar de aanmaak van bloedcellen plaatsvindt. De uiteindelijke classificatie ET, PV of MF vindt onder andere plaats op basis van de meest op de voorgrond staande en toegenomen typen cellen in bloed en beenmerg, en het bestaan van bindweefselvorming in het beenmerg.

Wat is een beenmergpunctie, en wat is het verschil tussen een aspiraat en een biopt?
Beenmerg is te vinden in de mergholtes van de botten. Het zit bij volwassenen vooral in het bekken, het borstbeen, de ribben en de ruggenwervels. Bij een beenmergpunctie neemt een arts beenmergcellen weg voor onderzoek. Dit gebeurt door met een holle naald een beenmergholte van de patiënt aan te prikken. De gemakkelijkste en veiligste plaatsen om beenmerg te verkrijgen zijn de achterzijde van het bekken (cristapunctie) en het borstbeen (sternumpunctie). Het bekken heeft vaak de voorkeur omdat de arts daar naast een aspiraat ook een biopt kan afnemen. Bij een aspiraat zuigt de arts losse beenmergcellen op (‘vloeibaar’ beenmerg). Bij een biopt verwijdert hij een pijpje bot waarin het beenmerg zit. Soms lukt het niet om een aspiraat af te nemen. Dit noemen we een dry tap. Dit wordt vaak gezien als er fibrose in het beenmerg aanwezig is.

De procedure
Bij een beenmergpunctie uit het bekken gaat de patiënt op zijn zij liggen, waarna de arts de plaats waar hij gaat prikken desinfecteert en verdooft. Ook verdooft hij de plaats waar de naald het bot in zal gaan. Nadat de verdoving goed is ingewerkt neemt de arts het aspiraat en/of het biopt af. Het inbrengen van de naald in het bot voelt als enig geduw en het opzuigen van het aspiraat kan een het gevoel geven van een aparte, maar korte, pijnsensatie. Het onderzoek zelf duurt tien tot vijftien minuten. Daarna moet de patiënt even op zijn rug blijven liggen, om de prikplaats af te drukken.

Bronnen:
Website hematologie Groningen (link)
Pur Sang 10-1 (april 2013)

Ga naar boven